Door Emin Özel · Dert Ortağı · Ekin Dergisi 74 · Oktober 2002
Düşene, bir tekme de benden!
Om als samenleving vooruit te kunnen komen, moeten we voortdurend kritisch naar onszelf kijken. We moeten onze sterke en zwakke kanten kennen, onszelf controleren en bijsturen. Als we een samenleving willen zijn die vooruitgaat, is dat noodzakelijk.
Wanneer ik naar de gebeurtenissen van nu kijk, zie ik helaas niet alleen vooruitgang, maar ook achteruitgang. Door allerlei verkeerde en scheve denkbeelden in onze samenleving raken dagelijks mensen steeds verder in de problemen.
Ik denk bijvoorbeeld aan mensen die vanwege een fout worden buitengesloten. Wie tegen maatschappelijke waarden ingaat, wordt op de een of andere manier gestraft. Een veelvoorkomende vorm is isolement: mensen keren diegene de rug toe, groeten niet meer en delen niets meer. Alsof zij hem of haar liever niet zien.
Waarom die fout werd gemaakt, welke oorzaken er waren en welk aandeel de samenleving erin had, wordt nauwelijks overwogen. Het stempel is gezet. “Dan had diegene het maar niet moeten doen; je hebt toch verstand”, klinkt het. Als we daarentegen zouden beginnen met het besef dat iedereen mens is en niemand zonder fouten, zouden we heel andere uitkomsten kunnen bereiken.
Met de houding dat we iemand die al gevallen is nog een trap moeten nageven, en met ons ego, blijven we mensen verder wegdrukken. Zo gaan we niet vooruit, maar steeds verder achteruit.
We mogen niet vergeten dat de mensen die we wegdrukken deel uitmaken van het geheel waartoe ook wij behoren. Als dat buitengesloten deel steeds groter wordt, valt op een dag het geheel uiteen. Willens en wetens die richting blijven volgen, lijkt mij het toppunt van onredelijkheid.
Laten we ons verstand en onze menselijkheid gebruiken en iemand die gevallen is een hand reiken in plaats van een trap geven. In een tijd waarin goedheid langzaam lijkt te verdwijnen, hebben veel mensen daar behoefte aan.
Een mens verliezen is gemakkelijk en levert ons niets op. Soms brengt het zelfs schade met zich mee. Iemand voor ons winnen is veel moeilijker. Maar wanneer iemand weer een plaats in de samenleving vindt, kan diegene voor zichzelf en daarmee ook voor de samenleving veel betekenen.
Wie een beetje zijn verstand gebruikt, kiest vermoedelijk liever voor winst dan voor verlies. Veel sterkte.
Je Dert Ortağı, Emin Abi
De oorspronkelijke uitgave
Hieronder staan de oorspronkelijke Turkstalige tijdschriftpagina’s. Alleen de column van Emin Özel is hierboven vertaald; de ingezonden brieven en reacties blijven in de originele scans te lezen.
