Door Emin Özel · Dert Ortağı · Ekin Dergisi 77 · Januari 2003
Güvendiğiniz Dağlara Kar Yağdı…
Je hield zo veel van die deugniet. Zo veel dat je alles deelde.
Die persoon was immers het antwoord op iedere zorg. Zodra je ergens mee zat, zocht je er toevlucht. Als een klein kind wilde je je hoofd in diens schoot leggen en urenlang over je haren laten strijken. Je liefde was groot, onstuimig en grenzeloos. Maar na verloop van tijd leken jullie vreemden voor elkaar te worden. Die vertrouwde aanraking bleef uit. De warmte werd je onthouden. Het leek alsof je verhalen niet meer werden begrepen.
Wat was er aan de hand? Was er misschien iemand anders?
Je begon te twijfelen. Misschien hield je de ander in de gaten of ging je hem of haar zelfs volgen. Toch vond je niets wat je kon zien.
Je wilde steeds vaker horen dat de ander van je hield, veel vaker dan vroeger. Je moest je onrust immers voortdurend geruststellen. Zelfs bij de woorden “ik hou van je” voelde je die oude warmte niet meer. De gedachte sloop binnen dat deze persoon niet werkelijk van je hield.
Daardoor ging ook jij afstandelijker doen, en werd de afstand steeds groter. Misschien kwam het zelfs tot een breuk. De mooie momenten en oprechte gevoelens verdwenen. Ook jij raakte verstrikt in het spel van het leven.
Het verhaal was afgelopen. Maar…
Als je minder gevoelig had gereageerd en wat meer afstand en kalmte had bewaard, had het misschien anders kunnen aflopen.
Door de manier waarop mensen, en vooral mensen in onze samenleving, in elkaar zitten, komen er helaas elke dag honderden, misschien duizenden ongelukkige mensen bij.
We zoeken tekortkomingen en fouten namelijk eerst bij de ander. We bekritiseren de ander en leggen zo mogelijk daar de schuld neer. Een eigen fout erkennen we niet graag. We maken overal een kwestie van trots van. Onze ogen kijken naar buiten; we nemen niet de moeite een spiegel te pakken en naar onszelf te kijken. Zo zijn we nu eenmaal.
Wat denk je ervan om af en toe voor de spiegel te gaan staan en naar jezelf te kijken? Veel sterkte.
EminAbi · Dert Ortağı
De oorspronkelijke uitgave
Hieronder staan de oorspronkelijke Turkstalige tijdschriftpagina’s. Alleen de column van Emin Özel is hierboven vertaald; de ingezonden brieven en reacties blijven in de originele scans te lezen.
