Lütfen;bu satirlara bir seven olarak sahip çıkın ve lütfen yazılı satırlar olarak geçmeyin.Okudukça yeryüzünde insanlar neleri yasarmıs diyeceksiniz buna eminim. Bir memur ailenin en küçük çocugu olarak babamin tayininin çıktığı bir köye tasındık.Huzursuzdum,okulumu bir köy okulunda okumaktansa ,sehirde medenice okumak istiyordum.kaydımı yaptırdı babam okula.Ilkokul 4. siniftan basladım köy okuluna.Beni bir sınıfa verdiler.Ögretmen köyde yabanci oldugumu biliyordu ve hangi sıraya oturmak istiyorsan otur dedi bana. Bir kızın yanı bostu sadece oraya oturdum.
Hayatımı adadıgım,gidisiyle beni bitiren insanla ilk o zaman tanıstım.Ismi Altınay idi. Cocuk yasımda bile onun güzelliği beni çok etkilemisti. Masmavigözleri,gamze yanaklari ile arada bir bana dönüp gülüsü,yanlis yazdigim notlarimda kendi silgisiyle defterimdeki hatayi silmesi beni o minik yasimda ona bagladi.O dönemlerde cocukça bir arkadaslıktı. Zaman ilerledikçe onsuz tek saniye geçiremiyordum.ya ben onlara gidip ders çalisiyor, yada o bize geliyordu.Mükemmel bir paylasımcıydı.Yüregini,sevgisini,dostlugunu daha o yasta vermisti bana.Ilkokulu birlikte okuduk ve ayni sirada bitirdik.Hep onunla hep ona biraz daha alısarak. Ortaokula geçtigimizde ailelerimize rica ettik ve bizi ayni okula yazdırdılar, hatta aynı sınıfa,hatta aynı sıraya oturmamız için babalarimiz ögretmenlere adeta yalvardilar.Basarmıstık.yine aynı sıradaydık,
Geride kalan ilkokul dönemindeki iki yılda anladımki onsuz hayat bana huzur vermiyordu.Yasımız olgunlastıkça o beni,ben onu daha çok seviyordum.Çocukca baslayan arkadasligimiz sevgiye aska dönüsmüstü ortaokul yıllarımız bitmek üzereyken.Sehir merkezinde.Ailelerimiz liseye geçtigimiz sırada ortak bir karar aldilar.Buna göre tek ev kiralayacak ikimiz ayni evde kalacaktik.Annemde bizimle kalacakti.Allahim o karar bize iletildiginde dakikalarca sarmas dolas kutlamıstık bunu.Ona aşık olmustum.Ayni duygulari oda paylaşıyordu ve bunu farkeden ailelerimiz okul bittiginde evlendirelim diye karar almislardi bile.Ona tapiyordum artik.Ilk elini tuttugumda sakin bir daha bırakma demistim.
Yanaklari kızarmıstı,utanmıs ve basını önüne eğmis,gülümsemis ve elimi sıkı sıkı kavramıstı.Artık hergün elele tutusup okula gidiyor okuldan çıkarken elele dolasiyor geziyor öyle gidiyorduk evimize.Arada bir elleri terler ve her terleyiste elini elimden kurulamak için çekerdi.Bunu her yaptığında kızar elimi birakma diye azarlardım,hep tamam tamam diyerek gülümser ve hizla elini avucuma sokustururdu. Hersey harikaydi,dünya cennet gibiydi gözümüzde.Yillar akıp gidiyordu mutluluk içinde.Nihayet liseyide bitirmek üzereydik.karne dönemi gelmisti.Karnelerimizi aldik hiç kırığımız yoktu.Sevinçle sarildik birbirimize elimi tuttu.bunu kutlamak icin bir cafeye gidip cola icerek kutlayacaktık.Okulun az ilerisinden geçen bir çakıl yol vardı.
Her zaman toz duman içinde olurdu.çakıllarla kaplıydı.O yolun benim ve ölürcesine sevdigim insanin ayrilmasinda bu kadar rol oynayacağını bilsem hiç girermiydik o yola.Neler vermezdim o yolu yürümemek için. Eli yine elimdeydi,ansızın elini çekti,terlemisti yine eli.Sanırım dört adım atmıstım.Dönüp yine azarlayacaktım.Çünkü hem elimi bırakmıs,hemde geride kalmıstı.Dönüp baktığımda Dünya başıma yıkıldı.Sanki gökkubbenin altinda kaldim.yerdeydi ve yüzünden kan fıskırıyordu.ne yapacağımı bilemedim üzerine kapandım yüzüne yapısmıs saçlarını kaldırdıgımda hayatımı bitiren o görüntüyle karsılastım.Başı kesilmis bir tavuk gibi çırpınıyordu.Suratına bir tas parçası bıçak gibi saplanmışt ve bakmaya doyamadığım mavi gözlerinden biri akmıştı.
Suratının yarısı yoktu.Hırlıyordu bana birşeyler demek istiyor kanla kaplı diger gözünü temizleyerek bana biseyler demeye çalısıyordu.Yoldan geçen bir kamyonun tekerinin altından fırlayan bir tas suratına saplanmıstı.Ölürcesine bir aşkı,geleceğimizi kibrit büyüklügünde bir tas parçasının bitirecegini bilemezdim.Donuk donuk hiç konusamadan yüzüne bakmaktan baska bisey yapamıyordumEllerini tuttum kaldırdım başını göğsüme dayada ve elimi sıkı sıkı tuttu.Akan kan ellerimize damlıyordu.Yoldan geçen bir araba durmus bizi seyrediyordu,hastaneye yetistirelim dedigimde kanli oldugu için almadi ve kaçtı gitti.Kimse arabaya almıyordu.çevreme bakip yardim eden demekten,ona dönüp seni seviyorum,beni bırakma,dayan demekten baska bisey yapamıyordum.
Iki dakikalik bir çırpınıştan sonra kucağımda öldü.Cennet olan Dünya 5 dakikada cehenneme döndü.Tam dokuz yil oldu onu yitireli.Kendime olan güvenimi yitirdim.Artik kimseyi sevemem,kimsede beni sevemez korkusundan kurtaramiyorum kendimi.Bitkisel hayatta gibiyim.Tek elimde kalan bu net.bu net aracılığıyla sizinle paylasmak istedim.Yitiren,yada ben yitirenle paylasmak isteyen herkese elleri terlese bile ellerimi birakmamaları şartıyla elimi uzattım.Dost,kardes,arkadas ne olursanız olun ama elimi bırakmayın.Size sesleniyorum, elimi bırakmayın lütfen...
Toprak
----------------------------------------------------------------------------------