Bir Delikanlının Günlüğünden

[HakanMirzabey]

Sanki bir rüya gibi.. sanki bir masal. Öyle korkuyorum ki, ürperiyorum. Uyanmak istemiyorum, sana bakmaktan korkuyorum. Hayatta herhangi bir şeyden korktuğumu hatırlamıyorum. Dağda defalarca ölümle burun buruna geldim. Bir kere korku duymadım. Korkanları anlamadım. İnsana ölüm gelmişse ölür. Korkunun faydası yok. Hep böyle düşünüyorum. Kimseyi de korktuğu için kınamadım. Hep böyle geçerdi içimden. Ama sen bana korkuyu tanıttın. Ben senin yanındayken bir şey olur da incinirsin yada rahatsız olursun veya ne bileyim keyfin kaçar, canın sıkılır, huzursuz olursun, bir şeyler seni üzer diye tir tir titriyorum. Sana baktıkça korkuyla tanışıyorum. Çünkü o zaman başkaları geliyor aklıma. Onların da sana benim gibi bakabileceklerini düşünüyorum. İşte o zaman içimden kıyametler koparasım geliyor. Yeryüzündeki bütün erkekleri öldürebilecek kadar barbar hissediyorum kendimi. Bundan korkuyorum. SANA BAKAMIYORUM. Ama sana bakmadıkça kendimi ölü gibi hissediyorum. Sana bakamayacaksam, bakmayacaksam hiçbir şeye bakamam. Senden başka hiçbir şey bakmaya değebilecek kadar….. hiçbir şey… hiçbir şey..