'Annecim bana bir akrabamiz vasitasiyla birkac Türkce dergi ve Izmir simidi göndermis. Gecenin bir vaktinde hic simit görmemis gibi hasretimden aglaya aglaya yedim. Memleketimin havasini suyunu nasil özledim yaa. '
Bir simit neler çağrıştırıyor işte insanda. normalde aklımıza bile gelmezken gurbette insanı aglatıyor. Yaşadığımız güzelliklerin farkına varabilsek keşke her zaman, o zaman hayatı doya doya yaşamış oluruz...
Bende bir haftadır tek elle yaşamanın ne kadar zor olduğunu ögrendim.
Allah'tan iyileşmeye başladı da rahatlıyorum biraz, en zoru da alışkanlıktan olsa gerek sol elimi kullanmak istediğimde haliyle uzatmam ve acıyla kıvranmam oluyor. İnsan bazı şeylerin değerini kullanamayınca daha iyi anlıyor... İyi ki varsınız, sol el parmaklarım... her ne kadar şu aralar pek kullanamasamda.

