Ailevi sebeblerden dolayı aşklara ve evliliğe küskündüm bundan 1 yıl öncesine kadar. Ancak şu anda içinde bulunduğum durum, mutlu olmama rağmen tek kelimeyle berbat bir durum.
Aynı şirkette çalıştığımız 42 yaşında, evli bir çocuk babası olan bu bay mükemmel beni
yıllar sonra hayata tekrar bağlamayı başardı. Ben kendi adıma söyleyeyim onu deliler gibi seviyorum gözüm hiç bir şeyi görmüyor. O da beni sevdiğini söylüyor. Ama yalan ve boş
vaadler yok. .
Ona karşı, hislerim çok güçlü hatta (bakire olmama rağmen) cinsel arzularım bile zaman zaman
engel tanımayacak kadar güçleniyor.
Bu ilişkiyi elbette bir gün sonlandıracağız. Ben yada o ne farkeder önemli olan sonuç.
İnşallah onun ve ailesinin lehine olur. Asla yuvası yıkılsın istemiyorm.
Ama önce bir kerecik olsun ona olan aşkımı doyasıya kana kana yaşamak
istiyorum. Ondan sonra hayatından cıkıp gideceğim.
Bu yaştan sonra kimseye verilecek bir hesabım varmı sizce?
Yorumlarınızı tesellilerinizi bekliyorum lütfen
