Kendi Hikâyemiz..

[HakanMirzabey]

Bu başlık altında eğer sizlerinde hoşuna giderse kendi hikâyemizi yazalım. Herkes yazılan paragrafın sonunu tamamlasın.. Yani mesela benim yazdığım paragrafın devamını diğer üyelerden herhangi birisi devam ettirsin. Böylece kendi hikâyemizi, denememizi yazmış olur ayrıca eğlenmişte oluruz.. Kendi kendimizi geliştirmemizde de yardımcı olacağına inanıyorum.. İlk ben başlıyorum.. Devamını birlikte getirelim..

[HakanMirzabey]

Karanlik sokakta yürüyorum. Cok üsümesemde hava soguk. Görmüyorum ama karin yagdigini biliyorum. Kafami kaldirdigimda az ileride sokak lambasi isiginda düsen kartanelerini gördüm. Tuhaf bir hisse kapildim, icimde bir bosluk olustu sanki. Biran etrafta kimseciklerin olmadigini farkettim. Ve kendimi yapayalniz hissettim.
Sanirim aglamak istiyorum... (Face-of-Shadow)

Tren garına doğru yürümeye başladım.. Arkadaşımı karşılayacağım.. Tren gelmek üzere.. Yetişmeliyim.. Adımlarımı hızlandırdım. Tren garına vardım. Beklemeye başladım. Yarım saat geçti aradan. Tren yaklaştı ve durdu.. İnenleri gözlemeye başladım.. Herkes indi..Arkadaşım inmedi..
Ve yalnızım..
Ve üşüyorum..
Kar taneleri düşüyor bir bir üzerime..
Ben ağlamak istiyorum.. (HakanMirzabey)

Oysa daha dün arkadasimdan telgraf almistim. Bu trenle gelecegini yazmisti. Onca yil aradan sonra ilk defa görecektim asker arkadasimi. Hey gidi anadolu çocugu tertibim benim. Az mi askerlik anilarimiz var seninle... Az mi hüzünlerimizi, sevinçlerimizi, az mi bir lokma kuru ekmegi paylastik seninle... Seni çok özledim biliyor musun? Önce izini kaybettim, yillarca aramama ragmen ulasamadim sana. Sonra tam ümidimi kesmisken ansizin telgrafini getirdi postaci. Ne kadar sevindim okuyunca bilemezsin.
Hadi in artik su trenlerden birinden...
Inanki bu bekleyis tezkereyi beklemekten daha zor.
Hadi çikip gel artik... (ensar)