:: Katli Vacip Sevda ::

[HakanMirzabey]

Sevmek bazen anlamsızdır. Seviyorum demek bile yetmez ayrılığı tüketmeye. Anlamaz halden ve yitip gider gözlerinin önünde sevdiklerin.. hayat uzun bir çizgiyle ikiye bölünür o an..

Ayrılık, ansızın kopan fırtına gibi, ansızın çıkan bir rüzgâr gibi savurur geride kalanları ve yaşanacakları. Aşk kelebekler gibidir ufaklık. Kelebeklerse rüzgârı hiç sevmezler. Kelebekler rüzgârda ölürler ufaklık..

Ayrılık bir sevdadır ufaklık.. Katli vacip bir sevda..
Şarkılar dinlemeye başlarsın kendini avutmak için, şiirler yazarsın kendince. Ama gün gelir anlarsın ki; şarkılar cenaze marşlarıdır yitip giden aşkların ardından çalınan ve şiirler ağıtlarıdır sevgilinin ardından yazılan..

Bunlarla da yetinmez, resimlerine bakarak, ondan arta kalan mektupları okuyarak ağlarsın, ağlayarak sabahlarsın defalarca. Ama nafiledir ayrılığı tüketmek. Kapına dayanan Azrail gibidir ayrılık. Bir kere geldi mi nafiledir yalvarmak.

Bir sevdadır ayrılık ufaklık. Katli vacip bir sevda..
Koca bir çınarın çöküşü..
Yıkılış başlar. Önce yaprakların savrulur ötelere, sonra dalların kurur. Son bir çaba ile ağlarsın. Ama nafile. Yok oluş başlamıştır bir kere. Kabukların soyulur, toprak kökünü bırakmaya başlar. Sense çaresizce seyredersin umutsuz yok oluşunu. Yalnız kalırsın, bir başına.. Yalnızlığın kapısı ağırdır, zor açılır. Kendinden geçersin. Zaten kaybetmiş olduğun bir şeyin ardından ağlayıp ona dört elle sarılmanın ne anlamı vardır diye düşünürsün. Oysa iş işten geçmiştir, an kalmıştır ölüme..

Sözler hükümsüz…
Bakışlar mahrum…

Ayrılık bir sevdadır ufaklık. Katli vacip bir sevda..

09.09.2002/Kanlıca