ÇABALARIM YETMEDİ

[Eski Üye #2982]

Doyumsuzluğun ötesinde başkaldırıya, feryad-ı figanların yetmedi...
Ve derin uykusundan meçhulün, gözlerine mıhlanmasını bekledi....
Sanki karanlıklarda seninle buluşmak,bekleyişten sarsılan taşkın duygulardı....
Onun yalnızca tek edebi umudu; zamanın yıkratamadığı o sınırsız sevgiydi...
güneşin fırfırlı eteklerini ısıtmak istemesi, suzsuzluğun sınırlarını tanımlarken;
sukunetin senfonisi çınladı kulaklarımda...
münzevi hasretlerin gergefinde işledi.
Acımasız tahriklerle rutubetli hastalık gibiydi, kalbimdeki çan sesi anonslu sevdan...
Belkide zamansız isteklerimin, gayri muşruluğunu hazmedemedi sanki...
Ve yine engelleyemedi zafersiz bir nihayeti...
gecenin zifiri karanlığına bürünmüş bir yürekte,Ay ışığının o zerafeti yüklü gözlerinde...
Suçlayıcı delillerle doğruluğunu yargıladı gibi...
Veeeeeee derken gecenin nöbetçi nefesleri yerini ecele teslim etti...
Attılar bedenimi sabah güneşinde çorak topraklara eylem tohumları gibi...
Toprağın davetsiz misafiriolduğumu bildikleri halde...
Çünkü kabullenmede zorlanırken toprak, yırtıcı kuşların istilasıyla benide kaybetti..
Ama gücenmedi bile toprak oda biliyordu çünkü benimde hakkımdı kavuşmak........