Anlamalıydım ben üzüldüğüm de kılını kıpırdatmamandan, sadece işin
düştüğünde aramandan, naber nasılsın lafının arkasına bir görüşelim mi
ekleyememenden anlamalıydım sevgisizliğini.....
Ben seni görmek için sınırlarımı zorlarken, senin umursamamandan, alaycı
konuşmalarından, yada senden vazgeçerim diye korkup önüme bir parça yem
atmandan anlamalıydım....
Ben hayatta hiç kimseye bu kadar sabırlı bu kadar mülayim davranmamıştım
oysaki, severdim özgürlüğümü, asi olmayı, bir bardak suda fırtınalar
koparmayı, kimseye hesap vermemeyi..... bir bunları severdim birde seni
sevdim.... Sevgilin değil sevdiğin olmayı istedim....
İlk defa biri benden hesap sorsun istedim, bir açıklama beklesin .... bu
biraz açık değil mi yada hayır biryere gitmiyorsun evde oturuyorsun dan
başka bir şeydi bu.... beni sorgula duygularımı sorgula istedim olmadı.....
Ne kadar da kolaydım senin için, ne kadar da zahmetsiz.... Tabii ki
bocalardın, emindim düzgün insan olduğumdan hayatında hiç karşına çıkmamış
kadar düzgün, emindin seni çok sevdiğimden ve düşündüğümden; öyle olmasaydı
her probleminde ilk beni ararmıydın.....
Nedenleri, niyeleri merak etmedim hiç inan etmedim.... Bu kadar
sevgisizliğinde seni nasıl bu kadar sevdim onu merak ettim..... Benim için
ne düşündüğünü, beni nasıl gördüğünü, sendeki beni merak ettim....
Artık hayal kurmuyorum, geçmişe bu kadar bağlı olmamın sebebi o zaman çok
mutlu olmam bunu biliyorum.... Şimdi tekrar başlasakta, yalnızlığı
paylaşsakta sana gönlümü açabilir, gözüm kapalı güvenebilirmiyim
sanıyorsun.....
Şimdi artık tek başımayım..... hiç değilse hakkını veriyorum
yalnızlığın.... iki kişilik kocaman bir boşluktansa kendimi ve yalnızlığını
yeğlerim....
Artık kendimi görmemek için aynalara bakmıyorum, üşürüm diye kazağını
giymiyorum, ağlarım diye türkü söylemiyorum,
Belki de sen haklısın artık ben bile kendimi sevmiyorum........
