Merhaba,
Bu itirafı daha önce okumuş ve çok begenmiştim, sizlerle paylaşmak istedim.( Alıntıdır, Kaynak;itiraf.com)
1998'in sonbaharinda esimi kaybettim. 7 senelik evliligimizin 2 senesini kanser tedevisi için hastanelerde geçirdik. Esim her evlilik yildönümümüzde ikimizin fotografini çekip çerçeveler, "Bunlar bizim hayatimizin gölgeleri" derdi. Öldügünde 7 tane çerçeveli resmimiz vardi. 97'nin bir gecesinde onu aldattim. Ona sürekli, onu çok sevdigimi ve hep sadik kaldigimi söylerdim. Ölmeden 2 hafta önce bunu tekrarladigimda aci bir gülümsemeyle bana bakti ve sadece, "Biliyorum" dedi. 1 ay önce Izmir'e kar yagdigi gün evdeydim. Resimlere bakiyordum yine. Her çerçevenin altinda bir harf oldugunu ilk defa o gün farkettim. "A-r-k-a-s-i-n" Gerisi için yillar yetmemisti. Hemen çerçevelerin arkasina baktim. Hiçbi sey yoktu. Sonra hepsini söktüm. Herbirinin arkasindan bir mektup çikti. Geçirdigimiz her sene için sevgi dolu sözler yazmisti. 1997'deki resmimizin içinden çikan zarf ise siyahti. Su sözler yaziliydi: "14 Mart 1997. O sabah bana gözlerin baska birine dokunmus gibi bakti, biliyorum." Içim kaniyor. Sadece paylasmak istedim.
Gözler
çok dokunaklı bir olay... adam için çok zor bir durum olmalı. aşıklar birbirlerininher hareketlerini, her vaziyetlerini anlar, birbirlerinini içinden geçenleri bilirler. adam bunu hiç aklından çıkarmamalıydı. yazık ki eşine gider ayak bu acı olayı yaşatmış... aklıma şimdi rafet el roman'ın şu klibi geldi. hani arkadaşının sevgilisi kanserden ölüyo ya, şarkının adı "sorma neden" heralde adam bu şarkıyı dinlemeli bundan sonra...
-
MithrandiR
- Yazar
- Mesajlar: 695
- Kayıt: 22.01.2004 - 13:25
- Konum: Mobil yaşam... Artık sabit bi yerim yok...