Hayal Ürünüdür!

[AGiRBaBa]

Gece yarısı olduğunu sanıyorum. O saatte orada ne işim olduğunu bilmiyorum. Mevsim yaz. Buna rağmen üşüdüğümü hissettim. Bilmediğim bi caddede kaldırım boyunca yürüyordum. Yanımda bi kadın vardı hayatımda ilk kez gördüğüm. Sanki çok yakından tanıyormuşum O nu.

"Karşıya geçeceğiz" dedi. Işıklarda beklemeye başlamıştık ki pamuk pamuk kar damlaları düşmeye başladı. Soğuk dahada şiddetlenmişti sanki. Yanımda biraz önce ceketim yoktu ama şimdi elimdeydi. Onu giymeye başladım.

Işıklar yandı ve arabalar durdu.

Ortalık zifiri karanlıktı. Caddeyi sadece geçen arabaların farları ve bi kaç mağazanın ışıkları aydınlatıyordu.

Karşıya geçerken heryerin bembeyaz olduğunu gördüm. Bu kadar kısa sürede nasılda böyle olmuştu aklım almıyordu. Kadın yanımda... Adını bile bilmediğim...

[AGiRBaBa]

Aklım karma karışıktı. Ben nereye gidiyordum? Saat kaçtı? Bu kadın kimdi? Gece olduğu belli fakat bu kadar araba bu saatte neden caddelerde? Peki ya bu kar neyin nesi yazın ortasında?

Önümüze 2 genç çıktı. Kadın onlarla sohbete başladı. Sigara uzattılar bana. Kullanmıyordum ama elim uzandı sigaraya. Onu içerken birden yapayalnız oluverdim. Kadın yoktu. Etrafıma bakındım... Bağırdım... Ses gelmedi.

Önümde bembeyaz bi ışık gördüm. Ne olduğunu merak ettim. Oraya doğru ilerliyordum ki yerlerin kaydığını fark ettim. Yürümekte zorluk çekiyordum.

Sert rüzgar esiyordu. Nefes alamıyordum. Ellerim uyuşmuştu. Kendimi zorluyordum. O ışık topuna ulaşmalıydım.

[AGiRBaBa]

Ağır adımlarla yürümeye başladım. Her attığım adımda biraz daha uzaklaşıyordum sanki. Yürüyordum ama bi türlü gidemiyordum. Dahada hızlandım.

Önümü göremiyordum. Heryer buz kesmişti. Ayağım kaydı sanırım. Ya da bi yere takıldım. Ansızın yere düştüm. Bütün vücudumda sızı duydum.

Gözlerimi kapadım. Sol kolumu, inciltmiş olmalıydım. Başım şiddetle ağrıyordu.

Gözlerimi yavaş yavaş açmaya başladım. Sağ elimi başıma doğru götürdüğümde başımın sarılı olduğunu farkettim. Zorlukla gözlerimi açtım.

Sanırım bayılmışım ve kendime geliyordum.

[AGiRBaBa]

Gözlerimi açtığımda ilk farkettiğim, dört duvar arasında oluşumdu. Buraya nasıl gelmiştim ve nerdeydim?

Ağır bi koku vardı içerde. Kolumda serum... Bana ne olduğunu merak ettikçe başımdaki ağrı dahada şiddetleniyordu.

Kolum sızlıyordu hala. Kaldırmak, gerinmek istedim birden ama başaramadım. Oda sargıdaydı. "Çok sert düşmüş olmalıyım" diye geçirdim aklımdan.

Etrafıma boş boş bakınırken içeri doktor sandığım beyaz önlüklü biri girdi. "Günaydın delikanlı." dedi.

[AGiRBaBa]

Cevap vermeyi istediğim halde sanki birşeyler engelliyordu. Bi kaç saniye sustum ve "Ne oldu bana?" diyebildim güçlükle.

Doktor bana dönüp; "Büyük bir kaza atlattınız. Şansınız varmış ki kurtuldunuz."

"Kaza mı?" diye düşündüm. Yaşadıklarımı anımsadım. Buz gibi karlı havada yürürken düştüğümü... O halde gördüklerim hayaldi. Peki bana ne olmuştu?

"Bu gün iyi görünüyorsunuz. Tam 2 gündür kendinizde değildiniz." dedi doktor. "Ne kazası geçirdim?" diye sordum birden. Şaşkın şaşkın bana bakarak; "Hatırlamıyor musunuz?" dedi. Derinden düşüncelere daldım.

Sessizliği anımsıyordum ki "İsminiz neydi?" diye sordu doktor. "İsmim mi?" birden panik yaptım. Bunu hiç düşünmemiştim. Adımı bildiğimi sanıyordum, sorulduğunda cevap veririm gibi geliyordu. Soruldu ve yanıtsızdım. Hatırlamıyordum...

İsmimi hatırlamıyordum...

[AGiRBaBa]

Şimdi hiç tanımadığım insanların evindeyim. Biri babam, biri annem... Bi de kız kardeşim var 17 yaşında.

Bu eve geldiğimden beri, onlara "anne/baba" demedim. Diyemedim... Çünkü onlar benim için birer yabancı.

Böyle davrandığım için kendime kızıyorum bazen. Çünkü kendimi onların yerine koyduğum zaman çok üzülüyorum. Çünkü onları üzüyorum.

[AGiRBaBa]

Kimseyi tanımadığım bi yana kendimi bile tanımıyorum. Hergün yeni bişeyle karşılaşıyorum. Şimdi de sevgilim çıktı.

Kız güzel. Beni çok sevdiği her halinde belli. Ama ben onu tanımıyorum.

"Acaba neler yaşadık" diye geçiriyorum aklımdan. Bi kaç fotoğraf gösteriliyor. Her resimde gülümsüyorum. Mutluyum... Anlatılanlara göre delidolu biriyim. Yok yok değilim. En azından şimdi...

[AGiRBaBa]

Herkese alışmaya başladım. 2 yıllık sevgilimle yeniden tanıştım.

Onları az çok tanıyorum artık. Ama kendimi hala bulamadım. Kardeşimle sohbet ederken "Boşver be abi. Keşke bende geçmişi unutabilsem!" dedi.

Bu cümle günlerdir aklımda. Oysa ki göremedikleri bi gerçek var. Bu gerçek; bizi biz yapan geçmişimiz. Yediğimiz, gittiğimiz, söylediğimiz, okuduğumuz, izlediğimiz, yaptığımız her iş aslında bizi olgunlaştıran.

Yaşadığım, iyi kötü ne varsa hiç birini hatırlamamam... Kendimi çözemiyorum geçmişim olmadan...