Ik kan deze last niet langer dragen…

September 2002 · Ekin Dergisi · nr. 73 · p. 60–61

Deze vertaling betreft de openingscolumn van Emin Özel uit september 2002. De lezersbrief en reactie uit dezelfde uitgave zijn in de oorspronkelijke Turkse scans beschikbaar. De tekst weerspiegelt de formuleringen en opvattingen van de oorspronkelijke publicatie.

Door Emin Özel

Je zit vol…

Zo vol dat je je hart wilt luchten. Wat zich door de jaren heen heeft opgestapeld, ligt diep in je hoofd en je hart verborgen. Je hebt zo veel meegemaakt dat je er eindeloos over zou kunnen vertellen. Misschien houden geheimen die je met niemand kunt delen je soms uit je slaap.

Ach, kon je die last maar van je afzetten en opgelucht ademhalen. Maar helaas… het lukt je niet. Misschien heb je bij iemand die je sterk vertrouwde weleens iets laten doorschemeren. Toch durfde je niet te zeggen wat je werkelijk wilde vertellen. Je dacht aan het spreekwoord dat ook je vriend weer een vriend heeft aan wie hij iets kan doorvertellen.

Je hebt gelijk…

Net als anderen houd je vast aan het gezegde dat spreken zilver is en zwijgen goud. Je blijft alles in jezelf begraven. Een uitgesproken woord kun je immers niet terugnemen. Je weet nooit wat er zal gebeuren. Toch zou er iemand in je leven moeten zijn met wie je zulke belangrijke dingen kunt bespreken. Vergeet niet dat tegenwoordig miljoenen mensen over de hele wereld allerlei ziekten krijgen doordat zij zich in zichzelf terugtrekken. Ze raken ernstig somber en er ontstaan problemen tussen mensen en vooral binnen relaties. Dat zeg ik niet, dat zeggen wetenschappers. Trek je even terug.

Denk na…

Denk goed na… Wil je het volgende deel van je leven blijven vergiftigen? Of wil je je last een beetje verlichten en meer rust vinden? Zoals altijd neem jij ook deze keer zelf de beslissing.

Veel sterkte.

EminAbi