Eylül 2003 · Ekin Dergisi · Sayı 83 · Sayfa 87–89
Bu tarihî metin, basılı sayfalardan okunabilir biçimde aktarılmıştır. Dönemin anlatımı ve görüşleri korunmuş, tekrar eden dergi duyuruları aktarılmamıştır. Orijinal sayfalar aşağıdadır.
Sabreden Derviş, Muradına Ermiş…
Yazan: Emin Özel
“Yetti artık çekemiyorum!”, “Bıktım bu hayattan!” “Allahım neydi günahım?!”
Herkes isyan ederken, bizim Derviş “Kader,” der geçerdi olayların üzerinden. Gördüğü tüm kötülükleri cevapsız bırakır, “Allah bildiği gibi eylesin,” derdi. Sanki dünya hep Derviş'in üzerine gelir dururdu. Derviş “Yâ sabır!” dedikçe, olaylar daha da artardı. Sanki yüce Mevlâm, Derviş'in sabrını son noktasına kadar deniyordu… Evliliğinde de sınırsız mücadeleler verir dururdu Derviş. Deli gibi sevdiği ve uğruna canını vermek istediği bir karısı vardı. Karısı hırçın mı hırçın, zor mu zor, hepsinden de kötüsü yalancı mı yalancıymış. Bizim garip Derviş, iyi niyetiyle hanımını kırmamak için elinden geleni yaparken, hanımı tüm o iyi niyetleri kötüye kullanır dururmuş. Aslında tüm bunların farkında olsa da, sonunun iyiye varacağını ümitle bekleyip dururmuş bizim Derviş…
Maalesef daha önce de söylediğim gibi; Derviş bekleyedursun, karısı iyice yoldan çıkmış! Tüm bu çekilmez huylarının yanı sıra bir de Derviş'i sırtından vurmaya başlamış. Bakkala gidiyorum der parka, çarşıya gidiyorum der “kafe”ye, doktora gidiyorum der, eğlenceye gidermiş. Tabi oraya buraya gitmeler arttıkça, tanıştığı insanlar da artmış karısının. Derken içlerinden bazılarıyla ilişkiler kurmaya başlamış. Derviş'i bu şekilde sırtından vurduğu yetmiyormuş gibi, hâlâ karşısına geçip bizim garip oğlanı suçlar, “Sen ne biçim adamsın!”, “Karınla hiç ilgilenmiyorsun!”, “Beni sıkıp duruyorsun!” diye Derviş'e iyice suçluluk duyguları vermeye çalışırmış. Olaylar böyle ilerlerken bizim Derviş karısının kaçamaklarını yavaş yavaş sezinleyip, anlamaya başlamış. Ama “gözünle görmediğin müddetçe inanma” esasına dayanarak boş yere kalkıp karısını suçlamak istememiş. Bir yandan kendi kendini yer bitirirken, diğer yandan da karısı, Derviş’i iyice yiyip bitiriyormuş. Adeta hem suçlu hem de güçlü pozisyondaymış. Gizlilikler içerisinde sürdürdüğü ilişkiler kendince ortaya çıkmadıkça daha da artırmış bunları. Kendi hatalarını artırdıkça, Derviş'e olan hırçınlıklarını ve olumsuzluklarını da artırmış… Bizim Derviş artık daha fazla çekemez olmuş bu olayı. “Bile bile daha fazla kendimi harcatmak istemiyorum!”, “Her ne pahasına olursa olsun, bu işi çözmeliyim,” demiş, kendi kendine. İşi iyice sıkı takibe almış.
Nihayet bir gün aldatıldığını gözleriyle görmüş. Üzülsün mü sevinsin mi biçare orada kalakalmış Derviş. Çok fazla sürmeden kendini toparlamış. Olayı şöyle bir sıralamış. Senelerce süren bu ıstırabın neden kaynaklandığını, kendinin suçsuz olduğunu ve sonuçta canını, kanını feda ettiği bir insanın kendisine acımasızca ihanet ettiğini ama işin sonunda artık her şeyi tüm çıplaklığıyla ve gerçekleriyle öğrendiğini saptamış ve “Yâ Rabbi, sana şükürler olsun!” demiş ve eklemiş, “Artık vicdan azabı çekmeyeceğim; artık boş yere şüphe etmeyeceğim ve bir an evvel bu çileden kurtulacağım!” Aslında Derviş'in sürekli sorunlar yaşaması yüce Mevlâ'nın onu yönlendirmesinden ibaret sayılabilirdi. Derviş sorunların ardında neler yattığını ve sonuçta aleyhinde bir şeyler olup bittiğini görmek zorundaydı. Eğer bu kadar zorluklarla ve şüphe verici olaylarla karşılaşmasa, belki de ömrü boyunca ufak tefek tatsızlıkların üzerinden geçerek hiçbir zaman gerçeği öğrenemeyecekti. Bizim Derviş, sabrederek ve aynı zamanda mücadele vererek olaylardan galip çıkmıştı. Zamanında göstermiş olduğu iyi niyetliliği, her ne kadar karısı tarafından suistimal edilip kötüye kullanılmış olsa da, Allah onu mükafatlandırmıştı. Ona hem gerçekleri göstermiş hem de ileriki hayatında hak ettiği güzellikleri sunmuştu.
Eğer bir gün sizin başınıza da bir şeyler gelirse üzülmeyin. Sabredin, çünkü sabrın sonu selamettir…
Dert Ortağı
Çok seviyorum! — First Lady, Almanya
Merhaba değerli arkadaşlar, tam konuşacak birilerini ararken EminAbi.com sitesi ile karşılaştım. Kimseye içimi dökemiyorum ya da kimse beni anlamak istemiyor. Umarım sizler yazdıklarımı okuduktan sonra beni anlayacak ve bana yardımcı olabileceksiniz. Ben 22 yaşındayım ve Almanya'da annem ile birlikte yaşıyorum. Babamı 3 yaşımdayken kaybettim, yani o benim için ölü. Şu anda yüksek okul okuyorum ve idealim başarılı bir iş kadını olmak. Bugüne kadar hiç bir hata yapmamaya özen gösterdim. Hayatımda yaşadığım flörtleri hata olarak görmüyorum. Sanırım babasız büyümenin bir gerekçesi olsa gerek. Bu arada bir erkek ile tanıştım ve kısa zamanda delice aşık olduğumu anladım ama ailem, yani annem karşı çıkıyor. Daha önce de arkadaşlık kurduğum erkeklere karşıydı fakat bu sefer olaya benim açımdan bakmadığından dolayı beni anlamıyor. Sevgilim 49 yaşında ve çok başarılı bir işadamı. Onu seviyorum… O da beni seviyor, biliyorum. Aramızdaki yaş farkı benim için sorun değil, ama o bunu sorun yapıyordu. Uzun konuşmalar sonucunda beraberliğe karar verdik. Aramızdaki tek engel onun şu anda hayatında olan başka bir kadın. Bu bayanın ölmek üzere olan bir annesi var ve bir de terk edilme acısını yaşatmak istemiyoruz. Yani, bekliyorum… Aramızda şu ana kadar cinsel ilişki yaşanmadı fakat ileride beraber yaşamak istiyorum ve doğal olarak ilişkimiz olacak. Annemle bu konuyu konuştum, doğal olarak evliliği şart koşuyor. Sevgilim Alman olduğundan Türk örf ve âdetlerini bilmiyor, ama zaten ona benimle evlen diyemem ki! Daha 2 haftadır tanışıyoruz. Ne yapacağımı şaşırdım, onu seviyorum ve onunla beraber olmak istiyorum. Karşı taraftan ailem ve namusumuz… Ayrıca bu bey sayesinde mesleğimde çok başarılı olacağım. Biz Almanya'da temizlikçi nesilleriz, fakat benim temizlikçi kadınım olacak. Hayatın bizim yaşadığımız standart olmadığını bana gösteren bu adam yaşam vaat ediyor. Siz nasıl karar verirdiniz? Hayatımı yoksulluk, mücadele, yorgunluk ve bir gün mutsuz bir evlilik yaparak mı geçirmeliyim; yoksa, sevdiğim bu adam ile yaşayıp; mesleğimi, kariyerimi ve hayatımı başarı ile süsleyerek mi?
HakanMirzabey — Türkiye
Öncelikle, aramıza hoş geldin… Sana söylemek istediğim tek şey belki de maneviyatın, maddiyattan daha önemli olduğu. Hiçbir şekilde, maddiyat maneviyatın garantisi değildir. Yoksul olabilirsin, yorgun olabilirsin, ama namusunla yaşarsın. İnsanların gözünde insan olarak kalırsın. Türk ve Müslüman olduğun için “Türk örf âdetlerine” göre; “sünnete, farza' uymak zorundasın! Evlilik dışı ilişki ne “Türk” örf ve adetlerinde var ne de “Müslümanlık” esaslarında… Ahret hayatını mahvetmek pahasına “dünya” zevklerine dalmayı mı tercih edersin?.. Belli bir yaş farkını kesinlikle dert etmem, yalnızca karşılıklı anlayışı, karşılıklı sevgiyi ve aradaki gönül bağını dikkate alırım. Ancak bahsettiğin insan, senden neredeyse 30 yaş daha büyük ve doğal olarak da daha olgun. Ne yapması gerektiğini, nerede nasıl davranması gerektiğini göz ardı edemeyecek kadar büyük. İnsanlara karşı nasıl davranacağını da pekâlâ biliyordur. İki hafta içerisinde bir bayanı kendisine aşık edebilecek yetenekteki bir insanın iki gün içersinde kendisinden nefret ettirebilecek yapıya da sahip olabileceğini unutma! Sana, birlikte olmak istediğin insan “kötü” demiyorum. Yalnızca bu durumu da göz ardı etmemen gerektiğini savunuyorum. Ki, bir bayansın. Bu senin daha da dikkatli olman gerektiğini yeteri kadar vurguluyor. Önemli olan, yaşadığın hayat standardı değil, yaşam standardını oluştururken verdiğin mücadeledir. Ne kadar zor kazanırsan o kadar kıymet bilirsin. Ne kadar kıymet bilirsen o kadar mutlu olursun! Tercih senin… Ya hayatın boyunca pişmanlık duyacaksın ya da bir ömür boyu kendinle gurur duyacaksın!
Buket — Almanya
Merhaba First Lady, yazdıklarını dikkatlice okudum, kusura bakma ama tecrübesizsin bence. Ben de Hakan Mirzabey arkadaşıma katılıyorum, çok güzel açıklamış. Yaşın çok genç ve önünde pırıl pırıl bir hayat var. Bu pırıl pırıl hayatını kendi ellerinle mahvetme! Ayrıca, "Biz, Almanya'da temizlikçi nesilleriz fakat benim temizlikçi kadınım olacak," diyorsun. Temizlikçi olarak çalışan insanları küçümsememelisin canım! Önemli olan namusla ekmeğini kazanmaktır bence. Belki de seni o adama bağlayan şey sadece paradır; sevgi değildir. Yazdıklarından anlıyorum ki, sen paraya maneviyattan da daha çok değer veriyorsun.
Hayat senin, karar vermek de sana düşer canım.
Sevgiler…
EminAbi.com’u kimler ayakta tutuyor?
Bu sayı itibariyle, EminAbi.com internet sitesinin görevlilerini sizlere tanıtacağız. Maksadımız siteyi daha iyi tanıyıp bilmenizdir. Belki bu sayede sizler de aramıza katılmak isteyeceksiniz. Eğer böyle bir şey düşünürseniz, lütfen bize e-mail göndererek derhal bildirin: email@eminabi.com
Emin Özel
Emin ÖZEL, nam-ı diğer ‘EminAbi’, 17 Eylül 1976 yılında Kahramanmaraş ilimizin Elbistan ilçesinde dünyaya gelir. Dört yaşında ailesi ile birlikte Hollanda'nın Arnhem kentine yerleşir. Temel eğitimden başlamak üzere tüm eğitimini Hollanda'da görür. 1996 yılında "Basın ve İletişim" eğitiminin ardından iş hayatına atılır. Bir bilgisayar şirketinde satıcı olarak göreve başlar. Bir yıl sonra "Multimedia" pazarlamacısı görevini üstlenir. 1999 Yılında Pazarlama Müdürlüğü görevini üstlenerek Hollanda'daki Türk Şirketlerine özel hizmetler sunar. 2002 Yılında Proje Müdürü ünvanıyla, iki yıl araştırma ve hazırlık yaptığı bir projeyi hayata geçirerek, Hollanda'daki Türkler'e kendi dillerinde Telefon (Bilgi) Hizmetleri verilmesini sağlar.
Emin Özel, ticari çevrede şimdiye dek yenilikçiliği ve kendi toplumu için geliştirdiği projelerle tanınmaktadır. Zaman zaman özel şirketler Türkler'e yönelik sunacakları hizmetlerde Özel'in görüşünü almaktadırlar. Ayrıca 26 Mart 2001 tarihinden beri kurmuş ve bugüne getirmiş olduğu bu sitenin sahibi ve Genel Yöneticisi'dir. Eylül 2002'de Hollanda'da yıllardır yayınlanan Ekin Dergisi'nde göreve başlar ve "Dert Ortağı" köşesinin yazarlığını üstlenir.
Serhan Balkanal
Serhan BALKANAL, 31 Temmuz 1966’da Eskişehir’de doğdu. Burada başladığı ilkokulu İzmir’de bitirdi. İzmir Atatürk Lisesi’nden mezun olunca Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi’ni kazandı. Buradaki eğitimini 4. sınıfta ailevi sebeplerden dolayı bırakmak zorunda kaldı. Askerliğini Ankara GATA’da Bilgisayar ve Laboratuvar Sorumlusu olarak yaptı ve daha sonra Ankara’ya yerleşti. Önce Türkiye’nin ilk klinik araştırmalar şirketinde Klinik Monitör, Veri Yöneticisi ve Proje Yöneticisi olarak çalıştı. Daha sonra “Türk Projesi” çerçevesinde Yeni Türkiye Medya Hizmetlerinde tashih ve redaksiyon yaptı. EminAbi.com sitesi ile tanıştığında tarihler 10 Kasım 2002’yi gösteriyordu. Kısa sürede Moderatör, Forum Yöneticisi ve ardından Site Yöneticisi oldu. İyi bir bilgisayar kullanıcısı ve amatör bir teknik destek elemanıdır.
Orijinal baskı
Dert Ortağı sayfalarını özgün hâliyle incelemek için küçük görsellere tıklayın. Açılan yüksek çözünürlüklü görseli cihazınıza kaydedebilirsiniz.
