Ekim 2002 · Ekin Dergisi · Sayı 74
Bu tarihî metin, basılı sayfalardan okunabilir biçimde aktarılmıştır. Dönemin anlatımı ve görüşleri korunmuş, tekrar eden dergi duyuruları aktarılmamıştır. Orijinal sayfalar aşağıdadır.
Düşene, bir tekme de benden!
Yazan: Emin Özel
Toplum olarak ilerleyebilmek için kendimizi sürekli eleştirmemiz gerekir. Çünkü eksilerimizi de artılarımızı da bilip, kendimizi denetleyip, düzeltmeliyiz. Eğer ilerleyen bir toplum olmak istersek, bunu mutlaka yapmalıyız.
Maalesef günümüzdeki olaylara baktıkça ilerlemek bir tarafa, sürekli gerilediğimizi görüyorum. Toplum olarak sahip olduğumuz birçok çarpık ve yanlış düşüncelerden dolayı hergün birçok insan büyük bir bataklığa saplanıyor.
Örneğin herhangi bir hatasından dolayı dışlanan insanlar aklıma geliyor. Bilirsiniz, toplumsal değerlere zıt ve(ya) aykırı olan hareketlerde bulunan insanlar şu veya bu şekilde “cezalandırılır”. En sıkça yaşanılan şekillerinden biride izolasyondur. Hata yapmış olan insana sırt çevrilir, selam sabah kesilir ve onunla hiçbir şey paylaşılmaz olur. Adeta o insan görülmemeye çalışılır.
Oysa bu hata niçin yapıldı, sebepleri neydi, toplumun bundaki payı nedir hiç düşünülmez. Artık damga vurulmuştur, geriye dönüşü yoktur. “Yapmasaydı efendim, akıl var mantık var” denir geçilir. Halbuki bu arada herkesin bir insan, bir kul olduğu esasa alınarak, “hatasız kul olmaz” felsefesi bir gözönüne getirilse, çok ayrı sonuçlar elde edilecektir.
Ama maalesef “düşene bir tekme de ben atıyım, iyice eziyim geçiyim” zihniyetimiz ve egomuz sayesinde daha çok insanlar ezerek, ilerlemek bir tarafa hergün daha da gerilemeye devam edeceğiz.
Unutulmamalıdır ki, o ezdiğimiz insanlar bütünümüzün bir parçasıdır. Ve biz o parçayı hergün daha da büyüttükçe bir gün kendimiz tamamıyla parçalanıp, dağılıp gideriz. Bile bile ve göre göre bu yolda devam etmek mantıksızlığın doruğu olsa gerek diye düşünüyorum.
Gelin mantığımızı ve insanlığımızı kullanıp düşene tekme atmak yerine el uzatalım. Çünkü iyiliğin yavaş yavaş yok olduğu bir dönemde buna ihtiyacı olan birçok insanımız var.
Bir insanı kaybetmek çok kolaydır ve hiçbir şekilde bize faydası dokunmayacaktır. Hatta zaman zaman zararı dahi dokunabilir. Oysa bir insanı kazanmak çok zordur. Ama öyle bir insan (tekrar) topluma kazandırıldığı zaman hem kendine dolayısıylada hem de topluma normalinden çok daha fazla faydası dokunacaktır.
Birazcık mantığını kullanan herhalde zarar yerine kârı tercih eder. Kolay gelsin.
Dert Ortağınız, Emin Abi
Dergide yer alan okur mektubu
Avusturya'dan 19 yaşında bir genç kızımız yazmış
Sayın arkadaşlar, sakın bunu klasik konulardan biri diye geçip gitmeyin çünkü bu gerçek bir hayat hikayesi ve benim bugünkü ben oluşumun nedeni…
Beni bu duruma getiren kendi öz abim oldu. Ben eskiden çok rahat, sevinçli herkese yardım eden bir kişiydim… Abim benim dert ortağımdı herşeyimi bilirdi ve ben de onun herşeyini bilirdim. Ailemizle ikimizde pek iyi anlaşamazdık, nede olsa yabancı bir ülkede yaşıyoruz. Ailemiz korkuyordu, başımıza bir şey gelir diye. Yani bu yüzdende abim ve ben kendi aramızda anlaşırdık ve birlikte giderdik gezmelere…
Taa ki abim evlenene kadar. Birden herşey değişti, yengem hiçbir şeyden hoşlanmadı. Abimi benden kıskanıp abimle birlikte işe gitmemizi istemedi ve daha sonra bu iş büyüdükçe büyüdü. Ben yine de hiç kimseye birşey anlatmıyordum. Yani abimden uzak durdum ki onların arası açılmasın diye. Daha sonra ben trenle işe gitmeye başladım (abim ve ben aynı yerde çalışıyorduk, o arabayla gidiyordu ben ise trenle). Abim bana sordu, birşey mi oldu diye. Benim abime söylemiş olduğum söz: “Abi kusura bakma ortada birşey yok, ben trenle gitmeyi tercih ediyorum. Senin işin bittiği zaman beni beklemene gerek kalmıyor.” diye, bir bahane uydurdum…
Neyse bu da olmadı. Yengem abimle zaten anlaşamıyordu, bir kavgada abim yengeme biraz sert çıkışmış, yengemde orada bana karşı bir iftira atmış. Ben bakire değilmişim, çocuk aldırmışım falan filan diye. Oysa benim ailem törelere çok sahip olan kişilerdir ve böyle birşey onlar için ölümden de beterdir! Neyse abim bunu annemlere anlatmış ve onlar da gelip beni sorguladılar. Ben her ne kadar böyle birşey yok dediysem de, içleri rahat etmedi. Kalkıp doktora gittik. Bu ne kadar iğrenç bir olay düşünebiliyor musunuz? Bir anne baba ve abisi kızlarını bakire testi için doktora götürüyor…
Neyse doktordan aldığım rapor benim annemlere anlattığım gibiydi. Bu olay üstüne herkesin yalanı orataya çıktı. Abime seçim yapmasını söyledik, o da kendi hanımını seçti ve bizimle şimdi kesinlikle görüşmüyor… Ailem desem, onlar gün geçtikçe daha çok üzülüyorlar ne de olsa zorlukla yetiştirdikleri ilk oğulları. Okuttular, yüksek bir seviyeye geldi ve insan adam olamadı diye düşünüyorlar…
Ve ben, ben ise kimseye güvenmiyorum. Kendi kişiliğimi buldum. Hayatta başkasına kendimi güvendirmek ve yalan söylemediğimi ispatlamak zorunluğunda değilim. Ben neysem oyum. Kabul edersen bu şekilde kabul etmelisin. Böyle düşünmek bana yaşama sevinci veriyor. Aileme yaşama sevinci vermeye çalışıyorum. Abimsiz bir hayatın bizim için daha olumlu olduğunu düşünüyorum. Onun yalanlarını, sahtekarlıklarını örtbaz etme zorunluluğum yok ve bu yüzden ailemle daha mutluyum!
Dergide yayımlanan cevaplar
Levent — Hollanda
Merhaba genç kız. Yazdıklarını okuyunca olanlara çok üzüldüm. Bir an olsun, kendimi görür gibi oldum. Nasıl mı? Ben de kız kardeşimle çok iyi anlaşıyorum, birbirimize çok saygı ve sevgi gösteriyoruz. Anne ve baba problemimiz yok, Allah'a şükür. Kendini nasıl hissettiğini, biraz da olsun, anlıyabiliyorum.
Allah sana, ailene, abine, ve hepimize sabır versin ve böyle olaylardan korusun.
Mert — Türkiye
Bencede en iyisini yapıyorsun. Zaten başkalarını mutlu etmek için uğraşırsan, hep kendin mutsuz olursun. Bence ilk sırada kendin mutlu olmalısın. Zaten kendin mutlu olmazsan, hiç kimseyide mutlu edemezsin! Ayrıca bu kadar geniş ve dürüst bir şekilde hayat hikayeni yazdığın için de seni tebrik ederim.
Tuğba — Hollanda
Arkadaşım, Çok doğru söylüyorsun. Özellikle toplumumuz biz kızlar hususunda çok çarpık düşüncelere ve kurallara sahip. Aynen örnek verdiğin bekaret kontrolü gibi olaylar. Bir kız eğer içinden yapılmaması gereken şeyler geçiriyorsa, bakire olarak kalmışsa bu yeterli gelmiyor mu? Eğer evlendikten sonra, kızlık meselesi ortadan kalktıktan sonra başka birisiyle cinsel ilişkide bulunuyorsa, bunun önüne nasıl geçilecek? Kocası gece gündüz takip mi edecek? Bakire kalınmalıdır veya kalınmamalıdır demiyorum, ama gözle görünenler dışındaki şeylere daha fazla önem verilmelidir diyorum ben. Bence toplum olarak zihnimizi biraz tazelememiz gerekiyor. Kendinize iyi bakın!
Orijinal baskı
Kapağı ve Dert Ortağı sayfalarını özgün hâliyle incelemek için küçük görsellere tıklayın. Açılan yüksek çözünürlüklü görseli cihazınıza kaydedebilirsiniz.
