Yalnızlığın kapısı ağırdır.. Zor açılır..
Gönderilme zamanı: 06.01.2003 - 20:21
Yalnızlık..
Ne olduğunu düşündüm gecelerce.. Mutlu günlerimi bununla uğraşarak geçirdim hep. Gün gelir ben de yalnız kalır mıyım, beni de sürükler mi gittiği yere bir kuru yaprak gibi diye düşündüm hep. Düşünmek..düşünmek..düşünmek.. Neden..! Bilmediğim bir duyguyu yaşamak için çaba sarfedişim neden ? Neden varken yok olmaktı amacım ? Mutluyken mutsuz olmak için günlerimi zehir etmem neden ? Bilmiyorum.. Bilmediğim içinde hakediyorum galiba bunu.. Şimdi yalnızım.. Düşlerimle, umutlarımla, sensizlikle başbaşayım kahreden bu gecede.. Şiirlerim sanaydı.. Sanaydı mücadelem.. Sanaydı ümitsizliğe düşmeden çırpınışım.. Bir çiçektin benim için. Sulamaya çalıştım şiirlerimle. Büyütürüm sandım yağmur gibi yağdırdığım mısralarımla. Olmadı. Büyümedin. Her geçen gün soluyormuşsun meğer. Meğer her geçen gün ölüyormuşsun ellerimde. Yaşayan herşey ölecek mi ? Elimi uzattığım en güzel çiçekler benim yüzümden ölecek mi ? Solacak mı sulamaya çalışırken?.. Yazık bana.. Çaresizliğime.. Gerçek olacak sanıyordum ümit ettiklerim... Öyle değilmiş.. Yazık bana..! Hayatımdaki kayıp zamanları azaltmak istiyordum.. Yalnızlığın kapısı sonunda ardına kadar aralandı sanıyordum. Yazık bana..! Umudumdu şiirler.. Umudumdun.. Özlemim, hasretimdin.. "Seni seviyorum" diyebilmek için çırpındığım yegâne güçtün benim için.. Şimdi ne olacak ? Öldüğünü söylüyorsun.. Ya onlar ? Onlarda mı ölecek.. "Sevgi" denen kavramı hep acı sonlarla mı yaşayacağım ? Birisine karşı beslediğimiz güzel duygular, bizleri neden kötü şeyler yapmaya sürüklüyor ? Neden güzel şeyler yapalım derken, bizleri ölüme mahkum edecek hatalar yapıyoruz ?
Yazdığım, yazmaya çalıştığım tüm şiirler, sana adanacak bir hayatın önsözü olacaktı oysa. Oysa sana anne, bana baba diyecek çocuklarımız olacaktı.
Şimdi bomboş hayatımda bomboş bir ben kaldı geriye.. Meğer yalnızlığın kapısı gerçekten ağırmış. Gerçekten iki yalnızlıktan bir hayat zor doğarmış. O güçlü insan, o umutlu çınar, çöküşünü seyrediyor usulca.. Diz çöktü yalnızlığa; duaya durdu yaratıcıya.. "Beni de al yanına.."
Düşündüm hep efkarlı gecelerde, aradım, kokladım, dinledim.. Hep nafile.. Artık toprak atın, toprak atın üstüme..
Yalnızlık cehenneminde ölüm bana hediye......
Hoşçakal sevda güneşi.. Hoşçakal güzel kız.. Sana da hoşçakal..
-------------------------------------------------------------------------------------
Bu yazı yaşanmaması gereken bir hikayenin dipnotudur. Ve sevmek isteyen bir gencin usulca yokoluşudur..
-------------------------------------------------------------------------------------
06.01.2003
Ne olduğunu düşündüm gecelerce.. Mutlu günlerimi bununla uğraşarak geçirdim hep. Gün gelir ben de yalnız kalır mıyım, beni de sürükler mi gittiği yere bir kuru yaprak gibi diye düşündüm hep. Düşünmek..düşünmek..düşünmek.. Neden..! Bilmediğim bir duyguyu yaşamak için çaba sarfedişim neden ? Neden varken yok olmaktı amacım ? Mutluyken mutsuz olmak için günlerimi zehir etmem neden ? Bilmiyorum.. Bilmediğim içinde hakediyorum galiba bunu.. Şimdi yalnızım.. Düşlerimle, umutlarımla, sensizlikle başbaşayım kahreden bu gecede.. Şiirlerim sanaydı.. Sanaydı mücadelem.. Sanaydı ümitsizliğe düşmeden çırpınışım.. Bir çiçektin benim için. Sulamaya çalıştım şiirlerimle. Büyütürüm sandım yağmur gibi yağdırdığım mısralarımla. Olmadı. Büyümedin. Her geçen gün soluyormuşsun meğer. Meğer her geçen gün ölüyormuşsun ellerimde. Yaşayan herşey ölecek mi ? Elimi uzattığım en güzel çiçekler benim yüzümden ölecek mi ? Solacak mı sulamaya çalışırken?.. Yazık bana.. Çaresizliğime.. Gerçek olacak sanıyordum ümit ettiklerim... Öyle değilmiş.. Yazık bana..! Hayatımdaki kayıp zamanları azaltmak istiyordum.. Yalnızlığın kapısı sonunda ardına kadar aralandı sanıyordum. Yazık bana..! Umudumdu şiirler.. Umudumdun.. Özlemim, hasretimdin.. "Seni seviyorum" diyebilmek için çırpındığım yegâne güçtün benim için.. Şimdi ne olacak ? Öldüğünü söylüyorsun.. Ya onlar ? Onlarda mı ölecek.. "Sevgi" denen kavramı hep acı sonlarla mı yaşayacağım ? Birisine karşı beslediğimiz güzel duygular, bizleri neden kötü şeyler yapmaya sürüklüyor ? Neden güzel şeyler yapalım derken, bizleri ölüme mahkum edecek hatalar yapıyoruz ?
Yazdığım, yazmaya çalıştığım tüm şiirler, sana adanacak bir hayatın önsözü olacaktı oysa. Oysa sana anne, bana baba diyecek çocuklarımız olacaktı.
Şimdi bomboş hayatımda bomboş bir ben kaldı geriye.. Meğer yalnızlığın kapısı gerçekten ağırmış. Gerçekten iki yalnızlıktan bir hayat zor doğarmış. O güçlü insan, o umutlu çınar, çöküşünü seyrediyor usulca.. Diz çöktü yalnızlığa; duaya durdu yaratıcıya.. "Beni de al yanına.."
Düşündüm hep efkarlı gecelerde, aradım, kokladım, dinledim.. Hep nafile.. Artık toprak atın, toprak atın üstüme..
Yalnızlık cehenneminde ölüm bana hediye......
Hoşçakal sevda güneşi.. Hoşçakal güzel kız.. Sana da hoşçakal..
-------------------------------------------------------------------------------------
Bu yazı yaşanmaması gereken bir hikayenin dipnotudur. Ve sevmek isteyen bir gencin usulca yokoluşudur..
-------------------------------------------------------------------------------------
06.01.2003