İki Gözüm
Gönderilme zamanı: 16.03.2004 - 17:32
Biliyor musun iki gözüm; bugün ayin kaçi? Hangi mevsimdeyiz? Bahar mi, kis mi, sonbahar mi, yaz mi; inan farkinda degilim. Sila ne yana düser, gurbet ne yanda? Nerdeyim, nasilim? Bilmiyorum.
Derdim, kederim ne biliyor musun?... Nesemi, sevimcimi, yasama gücümü yitirdim. O coskulu, mutlu, umutlu günlerimi ne de çok özlüyorum. Öylesine bir özlem ki bu; ne sen sor, ne ben söyleyeyim. Sevdiklerim, özlediklerim ve bana dost olanlarin her biri baska bir yerde; hiç birine kavusamiyorum.
Dallari firtinada kopmus bir agaç gibiyiz iki gözüm. Her dalimiz bir sinir boyunda, her yapragimiz bir ülkeye savrulmus. Bir yanimiz vizeli, bir yanimiz kaçak. Çocuklugumu, ilk gençligimi, geçmisimi, memleketimi velhasil eskiye ait herseyimi nasil özlüyorum biliyor musun? Özümü özlüyorum, özümü.....Kendim olabilmeyi, sözümde durmak için verdigim çabayi, kendime dürüst olmak için kendimle olan mücadelemi, özümle barisik yasamayi özlüyorum. En iyi sen bilirsin, bir huyumu terk etmek için sarf ettigim gayreti. Dogaya, insanlara, hayvanlara, çocuklara olan sevgimi, tutkumu ve yüregimdeki atesi, dimagimdaki tadi da en iyi sen bilirsin.
Zaman geçiyor, hayat geçiyor, ömrümde aksam çanlari çalmaya basladi bile. Insanin mutluluklari, heyecanlari, hayati, yasadiklari geride kaliyor iki gözüm. Bizim gibileri yillar geçtikçe daha bir duygusallasiyor. Toplumlarin gittikçe bencillestigi, duyarsizlastigi dünyamizda olup bitenler beni hüzünlendiriyor. Acaba bu durumun bilincinde ve farkinda olan çevremizde kaç insan var Binbir düsünce üsüsüyor beynime. Anilarla, özlemlerle bogusmak beni ayrica yipratiyor. Iç acisiyla dolu, yarali, bin yerinden vurgun yemis bir gönülle acilara karsi umarsiz olmaya çalisiyorum ama olmuyor. Belki bir gün son bulacak ufuklarda solar hüznümüz. Hala bir seyler bekleyerek bulutsu bir sise gömülüyor her sey.
Simdi ise, gülmek-aglamak arasi monoton bir hayatin girdabinda kaldim. Üzerime ölü topragi serpilmis gibi. Silkinip çikamiyorum. Gün isigina, suya hasret sebzeler gibi tatsiz ve tuzsuzum. Iste simdi böyle bir insan oldum iki gözüm. Gayesiz ve huysuz . Evden sokaga her çikisimda , penceremden disari her bakisimda, karabasan gibi çöken sis ve karanlik dokunuyor bana. Oysa isik umut, umutsa hayat demektir. Ben mi o isigi yitirdim, yoksa o isik mi beni; bilmiyorum. Nedense hep geçmise bir özlem duygusu büyüyor içimde... Iste böyle iki gözüm. Hangi gündeyiz? Bugün ayin kaçi? Hangi mevsimdeyiz ? Bilmiyorum.Bilsem de benim için artik hiç bir önemi yok..........
Uzun yillar önce sevdami yüregime yükleyip geldigim bu yabanci ülkede, koynunda volkanlari tasiyan bir dag gibi sustum. Suskunlugumu delicesine haykirmak isterken, içime agulari akittim ve öylece sustum. Kara bir diken gibi yuttum ve içime yigilip öglece kalakaldim. Içimdeki yangini, yüregimdeki yarayi, gözlerimdeki damlayi sorma. Hasretlere dayayip basimi, hüzünle geçip giden günlere, gecelere döndüm sirtimi iki gözüm. Yorgun, yetim ve yarali. Gönlümün duvarina kocaman bir sevda resmi çizdim, bir de ates yaktim ocagima dag gibi.Ki, okyanuslar söndüremez.
Insanlar, var olali beri kabullenmis sevdayi. Herkes kendi sevdasinin mecnunu; kendi hasretinin delisi olmus. Kendi hikayesini, kendi sevdasini en büyük sanmis ve saymis; büyütmüs yüreginde dag dag. Sabir sabir beyninin gergefine islemis. Benim sevdam da benim için dünyanin en büyük, en kutsal sevdasi....
Ben ki, sevdanin çöllerinde ayriliklarin en büyük hasretini çektim Leyla ‘min. Ferhat oldum daglari deldim. Kerem oldum yaktim kendimi. Pir Sultan oldum asildim, Nesimi oldum yüzüldüm. Kavusmak için gönlümü yollara düsürdüm. Horlandim, ezildim, hakaretlere, iskencelere maruz kaldim.
Yüregimdeki yangini, gözlerimdeki hicrani sorma iki gözüm. Acilarimi kimsesizligime yükleyip, uzayip giden yollara düstüm. Yorgun, yetim ve yarali. Asik oldum, yaktim kendimi. Içimde bin yanginla çiktim yola. Sevgilime siirler yazmak, sarkilar bestelemek, türküler yakmak en büyük ibadetimdi. Kavusmak ise en inanilmaz hayalim.
Bilirim ki askin bahçesinden bir gül koklayan, seyda bülbül olurmus. Bilirim ki askin pinarindan bir damla içen, ömrünce sarhos gezermis. Bilirim ki kavusmak olmasa sevdalilar, aglayi aglayi kör olurmus.
Ask olmasa iki gözüm, içimde biriktirdigim bu yangin olmasa, dolmasa iliklerime askin hasreti, bu yangin yüregimi sarmasa, avuçlarimi yakmasa bu ates, akar mi damarlarimdaki kan! Bir gün kavusmak hayali olmasa, nasil dayanilir bu yasama, bu kimsesizlige, bu gurbete, bu hasrete iki gözüm, nasil!
iki gözüm
Bir acinin çaglayanina düstüm iki gözüm
bir uçurum kiyisina
tutundugum dal incecik, kirildi kirilacak
nasilda aciyor hayatim bir bilsen
gözlerimdeki bulutlari kovsam
yüregime kirpiklerim yagiyor
kirpiklerimi baglasam
bogazima tikaniyor kimsesizligim
zaman degisti dostum
hangi agzi öpsem kokuyor
hangi duvara yaslansam çürük
en çokta temiz kalmak isterken kirleniyoruz
denizi kirlenmis martilar gibi kaldim
iki gözüm
bu limanlar saklamaz beni artik
nereye uçsam uçurum
her defasinda zehirli oklar saplaniyor kanatlarima
gözlerim hüznün teknesi
hangi adaya siginsam ihanet
sari firtinalar sarivermis limanlarimi
unuttum içimdeki umutlarin beyazligini mavileri, yesilleri, allari
bir çöl aksaminda kararip kaldi düslerim
Ne yana dönsem bir yanim küs
ne yana dönsem yagmur hiçkiriklari
kime baksam gözleri öksüz
aynalarda paramparça yüzüm
yüregime batiyor kiriklari
biz seninle uzak dagbaslarina yazdik umutlarimizi
denizlere, dalgalara, firtinalara,
içimizdeki öfkeye
upuzun irmaklara yazdik sevdalarimizi acilara, korkulara, uçurumlara
biz seninle kanatlari sevdali iki
martiydik mavi göklerde
vurulduk iste yasama tirmanirken sevinçle
IKTIBAS
Derdim, kederim ne biliyor musun?... Nesemi, sevimcimi, yasama gücümü yitirdim. O coskulu, mutlu, umutlu günlerimi ne de çok özlüyorum. Öylesine bir özlem ki bu; ne sen sor, ne ben söyleyeyim. Sevdiklerim, özlediklerim ve bana dost olanlarin her biri baska bir yerde; hiç birine kavusamiyorum.
Dallari firtinada kopmus bir agaç gibiyiz iki gözüm. Her dalimiz bir sinir boyunda, her yapragimiz bir ülkeye savrulmus. Bir yanimiz vizeli, bir yanimiz kaçak. Çocuklugumu, ilk gençligimi, geçmisimi, memleketimi velhasil eskiye ait herseyimi nasil özlüyorum biliyor musun? Özümü özlüyorum, özümü.....Kendim olabilmeyi, sözümde durmak için verdigim çabayi, kendime dürüst olmak için kendimle olan mücadelemi, özümle barisik yasamayi özlüyorum. En iyi sen bilirsin, bir huyumu terk etmek için sarf ettigim gayreti. Dogaya, insanlara, hayvanlara, çocuklara olan sevgimi, tutkumu ve yüregimdeki atesi, dimagimdaki tadi da en iyi sen bilirsin.
Zaman geçiyor, hayat geçiyor, ömrümde aksam çanlari çalmaya basladi bile. Insanin mutluluklari, heyecanlari, hayati, yasadiklari geride kaliyor iki gözüm. Bizim gibileri yillar geçtikçe daha bir duygusallasiyor. Toplumlarin gittikçe bencillestigi, duyarsizlastigi dünyamizda olup bitenler beni hüzünlendiriyor. Acaba bu durumun bilincinde ve farkinda olan çevremizde kaç insan var Binbir düsünce üsüsüyor beynime. Anilarla, özlemlerle bogusmak beni ayrica yipratiyor. Iç acisiyla dolu, yarali, bin yerinden vurgun yemis bir gönülle acilara karsi umarsiz olmaya çalisiyorum ama olmuyor. Belki bir gün son bulacak ufuklarda solar hüznümüz. Hala bir seyler bekleyerek bulutsu bir sise gömülüyor her sey.
Simdi ise, gülmek-aglamak arasi monoton bir hayatin girdabinda kaldim. Üzerime ölü topragi serpilmis gibi. Silkinip çikamiyorum. Gün isigina, suya hasret sebzeler gibi tatsiz ve tuzsuzum. Iste simdi böyle bir insan oldum iki gözüm. Gayesiz ve huysuz . Evden sokaga her çikisimda , penceremden disari her bakisimda, karabasan gibi çöken sis ve karanlik dokunuyor bana. Oysa isik umut, umutsa hayat demektir. Ben mi o isigi yitirdim, yoksa o isik mi beni; bilmiyorum. Nedense hep geçmise bir özlem duygusu büyüyor içimde... Iste böyle iki gözüm. Hangi gündeyiz? Bugün ayin kaçi? Hangi mevsimdeyiz ? Bilmiyorum.Bilsem de benim için artik hiç bir önemi yok..........
Uzun yillar önce sevdami yüregime yükleyip geldigim bu yabanci ülkede, koynunda volkanlari tasiyan bir dag gibi sustum. Suskunlugumu delicesine haykirmak isterken, içime agulari akittim ve öylece sustum. Kara bir diken gibi yuttum ve içime yigilip öglece kalakaldim. Içimdeki yangini, yüregimdeki yarayi, gözlerimdeki damlayi sorma. Hasretlere dayayip basimi, hüzünle geçip giden günlere, gecelere döndüm sirtimi iki gözüm. Yorgun, yetim ve yarali. Gönlümün duvarina kocaman bir sevda resmi çizdim, bir de ates yaktim ocagima dag gibi.Ki, okyanuslar söndüremez.
Insanlar, var olali beri kabullenmis sevdayi. Herkes kendi sevdasinin mecnunu; kendi hasretinin delisi olmus. Kendi hikayesini, kendi sevdasini en büyük sanmis ve saymis; büyütmüs yüreginde dag dag. Sabir sabir beyninin gergefine islemis. Benim sevdam da benim için dünyanin en büyük, en kutsal sevdasi....
Ben ki, sevdanin çöllerinde ayriliklarin en büyük hasretini çektim Leyla ‘min. Ferhat oldum daglari deldim. Kerem oldum yaktim kendimi. Pir Sultan oldum asildim, Nesimi oldum yüzüldüm. Kavusmak için gönlümü yollara düsürdüm. Horlandim, ezildim, hakaretlere, iskencelere maruz kaldim.
Yüregimdeki yangini, gözlerimdeki hicrani sorma iki gözüm. Acilarimi kimsesizligime yükleyip, uzayip giden yollara düstüm. Yorgun, yetim ve yarali. Asik oldum, yaktim kendimi. Içimde bin yanginla çiktim yola. Sevgilime siirler yazmak, sarkilar bestelemek, türküler yakmak en büyük ibadetimdi. Kavusmak ise en inanilmaz hayalim.
Bilirim ki askin bahçesinden bir gül koklayan, seyda bülbül olurmus. Bilirim ki askin pinarindan bir damla içen, ömrünce sarhos gezermis. Bilirim ki kavusmak olmasa sevdalilar, aglayi aglayi kör olurmus.
Ask olmasa iki gözüm, içimde biriktirdigim bu yangin olmasa, dolmasa iliklerime askin hasreti, bu yangin yüregimi sarmasa, avuçlarimi yakmasa bu ates, akar mi damarlarimdaki kan! Bir gün kavusmak hayali olmasa, nasil dayanilir bu yasama, bu kimsesizlige, bu gurbete, bu hasrete iki gözüm, nasil!
iki gözüm
Bir acinin çaglayanina düstüm iki gözüm
bir uçurum kiyisina
tutundugum dal incecik, kirildi kirilacak
nasilda aciyor hayatim bir bilsen
gözlerimdeki bulutlari kovsam
yüregime kirpiklerim yagiyor
kirpiklerimi baglasam
bogazima tikaniyor kimsesizligim
zaman degisti dostum
hangi agzi öpsem kokuyor
hangi duvara yaslansam çürük
en çokta temiz kalmak isterken kirleniyoruz
denizi kirlenmis martilar gibi kaldim
iki gözüm
bu limanlar saklamaz beni artik
nereye uçsam uçurum
her defasinda zehirli oklar saplaniyor kanatlarima
gözlerim hüznün teknesi
hangi adaya siginsam ihanet
sari firtinalar sarivermis limanlarimi
unuttum içimdeki umutlarin beyazligini mavileri, yesilleri, allari
bir çöl aksaminda kararip kaldi düslerim
Ne yana dönsem bir yanim küs
ne yana dönsem yagmur hiçkiriklari
kime baksam gözleri öksüz
aynalarda paramparça yüzüm
yüregime batiyor kiriklari
biz seninle uzak dagbaslarina yazdik umutlarimizi
denizlere, dalgalara, firtinalara,
içimizdeki öfkeye
upuzun irmaklara yazdik sevdalarimizi acilara, korkulara, uçurumlara
biz seninle kanatlari sevdali iki
martiydik mavi göklerde
vurulduk iste yasama tirmanirken sevinçle
IKTIBAS
