EminAbi.com

Usul usul azalıyordu sevgisi,kalbi soğuyordu...

Aynı masada,yanyana oturuyorduk,ellerinden tutuyordum...Akıntıya kapılmış
bir çiçek gibi bilmediğim,bilmediği uzaklıklara doğru gidiyordu...Öyle
acı çekiyordu ki sevgisinin azalmasından...Seni artık özlemiyorum,eskisi
gibi içimi acıtmıyorsun,bu benim için ne büyük acı biliyormusun,derken
sesi titriyordu.


Dalından kopmuş bir çiçek gibi unutuluş denizinde usul usul
sürükleniyordu...Sevgimiz yurtsuz kalmıştı şimdi...

Can çekişen bir hastayı ölümüne hazırlar gibi,

nefesimi tutmuş saçını okşuyordum durmadan...

Sevgisi,yaralanmış çocukluğumuzu ve dünyayı

değiştirmeye yetmemişti.

Hayal kanatları yanmış sevgisini öksüz kalan sevgime kattım.Sevgisi
biterken gözlerime son bir

kere baktı.İnanmıştı çektiğim ıstıraba...


Son anda sarıldı bana:

Hadi,sen de benimle gel,birlikte karışalım

kayboluşa,dedi.

Yapamam,dedim,istesem de yapamam.Bu

sevginin ömrünü beklemeliyim...

Bu sevginin beni götürdüğü yere kadar

gitmeliyim...

İçimde sırrın,kimseye benzemezliğin

sızısı,yarım kalan yolculuğun aşk yüzlü

çocuğu var...


Sevgisi soğurken son tesellisi,son kıskançlığı,son

umudu bu olmuştu...