EminAbi.com

Bazen gözümü açtığım yeri tanıyamıyorum. Bambaşka ve yeni bir ortama girmiş buluyorum kendimi. Derler ya sudan çıkmış Balık diye. İşte aynen öyle.

Yeni çevre, yeni insanlar, yeni olan herşey ile karşılaşmak mümkün olan bir ortam yani. Oturup ortak konulardan ve anılardan bahsedebileceğin tek bir arkadaşın bile yok. Dosttan zaten vazgeçersin. Herkes kendi derdine düşmüştür. Hele yeniden yaşamaya başladığın bu ortam geniş ve süyük bir ortam ise ! Bir şekilde hayata adapte olmaya çalışırsın. Ama birden aklına şu soru takılıverir "İYİ DE , NEREDEN BAŞLAMALIYIM ?" Bunu hemen ilk etapta bilen pek çıkmaz diye düşünüyorum. Erkeksin sen başının çaresine bakabilirsin deniliyor ama...... Pek o kadar da kolay olmuyor hani. Markete girdiğinde bir tezgahtar espiri yapsa babasından kocaman harçlık koparmış bir afacanın sevinci dolar yüreğine. Bir adres sorduğunda soğuk ve sert bir cevap alsan yüzüne değil de arkasına söylene söylene gidersin.

Velhasıl yeni bir ortama girmek bizler için de zor oluyor. Bu konuda paylaşımlarınızı bekliyorum . Bakalım kimler neler yaşamış , kimler ortak drumlarda kalmış. Birbirimizi bilgilendirsek fena mı ??????

maxdesimus tuhafina gidecek belki ama ben kendi memleketime gittigimde, kendimi yalniz hissediyorum.
Herkes hersey öyle degismis ki, eski tanidigim insanlarla bile karsilastigimda, önce taniyamiyoruz birbirimizi. Ama tanidigim bir yüze rastladigimda da herkes kendi sorunlarina kaptirmis kendini, eski tadi vermiyor artik, yalnizlik bu olsa gerek.
Inanamiyorum, canim kadar sevdiklerim yabanci olmuslar artik. Ne aci....

Yabancılaşmak insanı bitirir. Sen değişirsin farkında olmadan. Herkes de seninle. Ortamlar değişir yıllar içinde farklı coğrafyalarda. Farklı bakarlar artık eski dostlar gök yüzüne. Ortak konu kalmaz geçmişten başka konuşacak. Yaban olur evin bildiğin mekanlar. Tanıyamazsın çocukluğunun geçtiği evi. Ev küçülür. İlkokulunun sana dev gelen kapısını bir elinle bir hamlede kavrayıp açıverirsin. Şaşırırsın. Acırsın eski günlerine.

En acı koyan ise çocukluk arkadaşların da büyürler. Onlar da büyürler ama senden farklı büyürler. Onlar artık eskisi gibi seninle sahilde oturamaz, Van göölüne giremez, gölün sodasından seninle beraber kaşınamazlar. Artık çardağımız yoktur ağaçlarımızın altında. çünkü ağaçlarımız yoktur orda artık. Dev salkım söğürün altı artık monopoli mekanı değildir. Boştur oralar. Boştur arka tarafta futbol sahası olarak kullandığımız alan. Aslında doludur da... Kocaman bi bina vardır da orda... Ben boş boş bakarım işte... Yalnız hissederim. Kramplar girer mideme...

ilk defa askere giderken otobüse bindikten 5 dakika sonra,

en yoğun olarak okumak için istanbula gittiğimde kendimi yalnız hissetmiştim ilk zamanlar.

şimdi ise alıştım artık, yalnızlık beni hiç yalnız bırakmıyor...

Bazen kendimi cok kucuk ve savunmasiz hissediyorum.........yalnizligi o gunlerimde cok yogun yasiyorum.
Hayir, ben alisamadim yalnizliga..

Geceleri yalnız uyuduumu hatırlamam hiç. Hiç benim yataım boş kalmadı.. Kendimi liseye attıımdan beri hep benimle yattı yalnızlık. ;O sadık dost beni hiç bırakmadı...